Verhaal I
Deze panda-meester leefde ooit in afzondering diep in de bamboebossen van de bergen. Fors van postuur en bedreven met een negenring-brede zwaard, ontwikkelde hij zijn eigen techniek—Drunken Slash, waarbij hij kracht put uit alcohol. Hoe dronkener hij wordt, hoe verwoestender zijn slagen. De dorpelingen aan de voet van de berg spreken over een mysterieuze panda gehuld in ijzeren harnas, die menselijke spraak beheerst en uitzonderlijk fel wordt wanneer hij dronken is. Toch kent niemand zijn ware oorsprong. Toen het dorp werd overspoeld door bandieten, brachten de wanhopige dorpelingen drank naar de berg om zijn hulp te zoeken. Na stevig te drinken stemde Xuanming graag in om hen te helpen.
Verhaal II 🔒 1★
Terwijl Xuanming zijn negenring-brede zwaard naar het hol van de bandieten sleepte, wachtte het hele dorp in de buurt met ingehouden adem. Iedereen twijfelde eraan of deze excentrieke meester een wonder kon verrichten en de bende bandieten kon verslaan met niets meer dan een slagwapen. Op die dag klonken er meer dan een uur lang onophoudelijk geweerschoten in de verte voordat ze eindelijk verstomden. Toen de dorpelingen naderden om te onderzoeken, vonden ze Xuanming, bedekt met bloed, alleen zittend te midden van de ruïnes, nippend aan de resterende drank uit zijn kalebas.
Verhaal III 🔒 2★
Voor deze krachtige anomalie veranderde de dankbaarheid van de dorpelingen snel in angst. Elke snijwond en bloedvlek getuigde van zijn felheid. Terwijl hij terugkeerde naar de berg, renden kinderen achter hem aan en riepen "Meester," alleen om streng teruggeroepen te worden door hun moeders. Xuanming maakte zich er niet druk om. Hij nam alle resterende goede drank uit het dorp en keek koel vanaf de bergtop toe terwijl de dorpelingen haastig hun spullen pakten en hun huis verlieten.
Verhaal IV 🔒 3★
Toen er in de buurt geen goede drank meer te vinden was, koos Xuanming ervoor om naar het Eiland van de Verbannenen te gaan, waar hij zijn vaardigheden kon gebruiken om te genieten. Immers, op deze plek ver van de beschaving was zijn identiteit onbelangrijk—zolang hij maar krachtig genoeg was, zou hij gewaardeerd worden. Het enige spijtige was dat niemand hem hier nog 'Meester' zou noemen.