Verhaal I
Zilverwit haar stroomde als maanlicht door de donkere steegjes, en haar bleke huid glansde onder de neonlichten—Whisper, bekend als de "Witte Dood", is een mysterieuze jager die door de schaduwen van de stad sluipt. In tegenstelling tot gewone huurmoordenaars draagt haar aangepaste samengestelde kruisboog nooit dodelijke pijlen, maar is geladen met kleurrijke glazen flessenbouten. Elke fles bevat een ijzingwekkend, angstaanjagend effect: sommige verzachten de botten van hun doelwit, andere veroorzaken massale hallucinaties, en enkele kunnen zelfs elektronische systemen in een oogwenk laten crashen.
Verhaal II 🔒 1★
Het is misschien wel het meest angstaanjagende ter wereld om Whisper's prooi te worden. Wat nog angstaanjagender is, is dat niemand Whisper's ware standpunt kan achterhalen of weet wanneer ze plotseling haar kruisboog op hen richt. De overheid heeft haar herhaaldelijk gewaarschuwd om premiejagen niet als een vorm van vermaak te beschouwen, noch haar doelwitten te martelen voordat ze aan de autoriteiten worden overgedragen. Maar Whisper trekt zich niets van deze waarschuwingen aan. Ze vallen op dovemansoren.
Verhaal III 🔒 2★
Geleidelijk bereikte de tolerantie van de overheid haar limiet. Ze verzonnen verschillende aanklachten op basis van obscure wetten om Whisper te beteugelen. Whisper kreeg het nieuws vooraf te horen, maakte snel haar ontsnapping naar het Eiland van de Verbannenen en liet een afscheidscadeau achter door het hele beveiligingssysteem van de stad te ontwrichten voordat ze vertrok.
Verhaal IV 🔒 3★
Het duurde maanden voordat de politie de nasleep van deze oproer kon afschudden. "Wat deze wereld nodig heeft, zijn niet meer regels..." Op elk bewakingsscherm laadde ze een nieuw samengestelde potion in haar kruisboog, terwijl ze een kokette glimlach naar de camera wierp, "maar totale waanzin." Ondertussen zaaide ze al angst in de harten van de mensen op het Eiland van de Verbannenen.