Verhaal I
Hij begon als gewoon een slimme aap. Zijn naam? Dat was een gelukkig toeval. Een wandelgroep kwam jaren geleden voorbij, en een kind, gefascineerd, schreeuwde de naam van de legendarische Apenkoning. Het geluid nestelde zich in zijn geest, als een hardnekkig zaadje in een spleet in steen. Op een dag leidde zijn nieuwsgierige aard hem naar een onderzoekslaboratorium. Overweldigd door nieuwsgierigheid en een rommelige maag, slobberde hij een experimenteel serum op. Zap! Plotseling lichtte zijn brein op als een kerstboom. Intelligentie stroomde door hem heen, een krachtige elektrische stroom.
Verhaal II 🔒 1★
Dat was het moment dat hij 'zelf' echt begreep. Hij ontcijferde ook het bordje op de deur: 'Bio-Wapen Onderzoeksafdeling.' Toen hij andere dieren vastgegespt aan tafels zag door een glazen raam, maakte Wukong de zwaar beveiligde kooien open. Hij bevrijdde Otto, het gevaarlijkste tijger-testonderwerp, en zette het brandalarm af. Het ooit stille lab barstte uit in een chaotische dierenrel.
Verhaal III 🔒 2★
Dankzij Otto's kracht kwam Wukong daar weg zonder een schrammetje, waarbij hij een voorraad van die fancy sera scoorde. Hij wist niet dat de leider van de organisatie het hele tafereel observeerde op een beveiligingsmonitor. 'Indrukwekkende intelligentie en vindingrijkheid,' merkte hij op met een ijskoude glimlach. 'Dit unieke testonderwerp kan doorgaan naar de volgende fase van het programma.' Het bleek dat de hele laboratorium-uitbraak allemaal onderdeel was van hun verwrongen plan.
Verhaal IV 🔒 3★
Wukong sloeg de stadsstraten in, trok een dekzeil naar beneden om als cape te gebruiken en deed zijn best om zijn harige gezicht te verbergen. Hij dacht dat 'opgaan in de menigte' draaide om het kopiëren van wat mensen deden. Maar die dierlijke instincten zaten diep. Drie dagen later lag hij met zijn gezicht op het wegdek, vol met politieverdovingspijlen. Het gerucht ging dat geen enkele gevangenis iets met hem te maken wilde hebben. Te wild, te onvoorspelbaar. Maar toen nodigde de Bewaker van het Eiland van de Verbannenen hem uit...