Verhaal I
Tien jaar lang heerste Kate oppermachtig in de rolschaatswereld, onverslagen. Het is een bewering die op universeel ongeloof wordt onthaald, maar toch onmiskenbaar waar. Omdat ze nooit aan een enkele officiële race had deelgenomen. Geen sponsor zou een blik waardig keuren aan een straatarm kind dat zich zelfs de inschrijfkosten niet kon veroorloven. De enige races die Kate ooit won waren in haar dromen. In die dromen gleed ze over de finish in gloednieuwe schaatsen, terwijl de menigte haar naam schreeuwde. Dan, wham, verscheurde de wekker de fantasie. Tijd om uit het raam te klimmen voordat de huisbaas op de deur kwam bonken, op zoek naar huur.
Verhaal II 🔒 1★
Toen, op een regenachtige dag, viel haar oog op een gescheurde wervingsposter in de vervallen wijk: 'Eiland van de Verbannen: Premiejagers Gezocht! Rijke Beloningen, Geen Ervaring Vereist.' Ze keek naar haar versleten schaatsen, een vonk ontsteek in haar. Rennen is rennen, dacht ze. Boeven achtervolgen kan niet zoveel verschillen van wegrennen voor schulden. Dus pakte ze haar spullen en ging rechtstreeks naar het Eiland van de Verbannen, klaar om naam te maken als premiejager.
Verhaal III 🔒 2★
Kate's eerste premie was een tweederangs dief die probeerde te ontsnappen. De kerel haalde amper driehonderd meter door de steeg toen hij het zoemen van rolschaatsen hoorde die snel dichterbij kwamen. Voor hij het wist, stond er een schaats recht op zijn rug. Kate gebruikte haar eerste betaling om haar uitrusting te upgraden – eindelijk echte race-lagers! Nu had ze eindelijk een fatsoenlijk paar schaatsen. Met de nieuwe uitrusting begon ze moeilijkere klussen aan te nemen, waardoor de hele stad haar speelplaats werd: steegjes naar daken, verlaten fabrieken naar kruiszebruggen om middernacht. De hele plek was van haar.
Verhaal IV 🔒 3★
Toch, te midden van het vuil en gevaar, gaf Kate haar oorspronkelijke aspiratie nooit op: een erkend rolschaatsatleet worden. Ze was, in haar hart, nog steeds gewoon een dromer die een omweg door de onderwereld had genomen om de startlijn te bereiken. Elke keer dat ze haar versleten schaatsen aantrok, vingers over het versleten leer strijkend, zag ze niet het premiegeld. Ze zag de glimmende baan die ze alleen in haar dromen had gezien. Ze behandelde elke achtervolging als een kwalificatiewedstrijd, elk doelwit als een toekomstige rivaal. Kate wist, diep van binnen, dat op een dag haar droom eindelijk zou opstijgen.